Becky Baldwin: Tony Iommi’den Gelen E-postanın Öncesi

Becky Baldwin: Yaptığınız İş Bazen Sizden Önce Tanışır

Müzik sektöründe doğru insanları tanımanın öneminden sık söz edilir. Özellikle büyük turneler ve albüm kayıtlarında bunun anlaşılır bir nedeni var: Kimse haftalarca aynı otobüste yaşayacağı ya da stüdyoda birlikte çalışacağı kişiyi yalnızca iyi çaldığı için seçmek istemiyor. Güven, deneyim ve birlikte çalışabilmek de işin parçası. Ama bütün bunların dışında kalan bir müzisyen için soru değişiyor: Henüz kimseyi tanımıyorsanız kendinizi nasıl duyuracaksınız?

Becky Baldwin’in Tony Iommi’nin yeni solo albümü “From the Dark”a uzanan hikâyesi, bu soruya verilmiş somut bir cevap taşıyor. Yıllardır internette paylaştığı bas performansları, sonunda birlikte çalışmak istediği insanlara ulaşıyor. Fakat burada ilgimi çeken yalnızca bir Black Sabbath cover’ının Iommi tarafından izlenmesi değil. O videonun hangi amaçla çekildiği ve açtığı kapının arkasında Baldwin’e nasıl bir alan bırakıldığı.

Her şey Iommi’nin menajerinden gelen bir e-postayla başlıyor. Baldwin evinde otururken karşısına çıkan teklifin gerçek olduğuna hemen inanamıyor. Göndereni araştırıyor, bilgileri kontrol ediyor ve ardından iletişime geçiyor. Yıllardır hayranı olduğu müzisyenin stüdyosuna çağrıldığını böyle öğreniyor.

Daveti hazırlayan kişi prodüktör Mike Exeter. Baldwin’in çalışmalarını birkaç yıldır takip eden Exeter, Iommi yakınlarda yaşayan bir basçı aradığında ona Becky’nin “Children of the Sea” cover’ını gösteriyor. Iommi de birlikte çalıp şarkılarla nasıl bir bağ kuracağını görmek istiyor.

Bu noktada hikâyeyi bir videoyla kazanılmış büyük bir fırsat olarak anlatmak kolay. Oysa Baldwin’in o kayıtları hazırlarken amacı zaten nasıl çaldığını ve hangi müziği yapmak istediğini sektöre göstermekmiş. Uzun süre beklediği işler gelmemiş. Videolar dinleyici kazandırmış, ekipman markalarıyla çalışma fırsatları yaratmış; istediği müzisyenlere ulaşması ise yıllar sürmüş. Sonunda kayıtları Mercyful Fate gitaristi Hank Shermann’a ve Exeter’e kadar gitmiş.

Benim için burada önemli olan, sonunu bilmeden yapılan iş. Bugün Iommi’nin albümünde yer aldığını bildiğimiz için eski videoları o sonuca giden basamaklar gibi okuyabiliyoruz. Baldwin onları yayımlarken böyle bir güvencesi yoktu. Sektöre kendisini göstermek istiyordu, ama bunun kimde karşılık bulacağını bilmiyordu. Pek çok müzisyenin tanıdığı bir durum bu: Kaydediyorsunuz, paylaşıyorsunuz, sahneye çıkıyorsunuz; emeğinizin ne zaman bir fırsata dönüşeceğini kestiremiyorsunuz.

Üstelik Baldwin’in anlattığı güven meselesi, internetin bütün engelleri ortadan kaldırmadığını da hatırlatıyor. Videolar insanların onu duymasını sağlamış. Mercyful Fate’te çalışması ise başka bir referans oluşturmuş. Büyük bir grubun içinde yer alabildiğinin görülmesi, sonraki işbirliklerini kolaylaştırmış. Görünürlükle birlikte deneyim de birikmiş.

Iommi’nin stüdyosuna ilk davet edildiğinde plan, bir şarkı üzerinde çalışıp birbirlerini tanımalarıymış. Bas partisini nasıl oluşturduğunu ve kayıt baskısı altında nasıl davrandığını görmek istemişler. Ardından albümün tamamında çalması teklif edilmiş. Fakat bana göre asıl değerli ayrıntı, bu kararın ardından kullanılan çalışma yöntemi.

Şarkılarda Exeter’in hazırladığı rehber bas kayıtları varmış. Baldwin’e parçalar dinletilirken bunlar kapatılmış; önce onun mevcut fikirlerden etkilenmeden ne çalacağına bakılmış. Kendi önerileri kaydedildikten sonra rehberler yeniden açılmış ve iki yaklaşım birlikte değerlendirilmiş. Son partiler, Baldwin, Exeter ve Iommi’nin ortak kararlarıyla şekillenmiş.

Bu ayrıntı, Becky’nin albümdeki yerini daha iyi anlatıyor. Hazır bir yapıya bas kaydetmesiyle yetinilmemiş; şarkının nasıl ilerlemesi gerektiğine dair fikri de sorulmuş. Exeter’in taslağındaki bir hareket korunabiliyor, Baldwin’in bulduğu bir bölüm geliştirilebiliyor. Böylece bas partileri, birkaç kişinin birbirini dinlediği bir çalışmanın içinden çıkıyor.

Geezer Butler etkisini de burada düşünmek gerekiyor. Iommi başlangıçta onun albümde çalmasını istemiş, ancak bu gerçekleşmemiş. Baldwin’in Butler’dan beslenen tarzı ise aradığı yaklaşıma yakın gelmiş. Tony Iommi’nin gitarının yanında bu müzikal dilin neden tercih edildiğini anlamak zor değil. Yıllardır birlikte duyduğumuz o ilişki, heavy metal’in sesini şekillendiren unsurlardan biri.

Yine de Baldwin’in katkısını sadece bu benzerlikle açıklamak yetersiz kalır. Onu seçmelerinde etkilerinin payı var; kayıtta ise kendi fikirlerine yer açılmış. Rehber basların kapatılması bu yüzden önemli. Önce bildikleri sesi tekrar etmesi değil, yeni şarkıda ne duyduğunu göstermesi istenmiş. Bir müzisyene duyulan güvenin daha somut bir karşılığını düşünmek zor.

Albümün bütününü dinlediğimizde bu ortak çalışmanın sonucunu daha net duyacağız. Şimdilik Baldwin’in anlattıklarında beni etkileyen, büyük bir isimle çalmaya hak kazanmış olmasından çok, oraya taşıdığı birikimin dikkate alınması. Yıllarca kaydettiği performanslar onu stüdyoya ulaştırmış; içeride kalmasını sağlayan şey ise o yeni müziğe katkıda bulunabilmesi olmuş.

Müzik sektöründe kimi tanıdığınız hâlâ önemli. Becky Baldwin’in hikâyesinde de Exeter’in tavsiyesi belirleyici. Ama o tavsiyenin arkasında dinlenebilecek kayıtlar, takip edilebilecek çalışmalar ve bir müzikal karakter var. Baldwin henüz Iommi’yle tanışmamışken yaptığı iş ona ulaşmıştı. Bazen kendinizi anlatmak için beklediğiniz fırsatı, çoktan kaydettiğiniz bir performans yaratabiliyor.