“Pretend We’re Dead”den Son Vedaya: L7 Sahneye Son Kez Çıkıyor

Bazı gruplar vardır; onları sadece bir müzik türünün içine koyamazsınız. Çünkü mesele rifflerden, albümlerden ya da konserlerden daha büyüktür. Onlar bir dönemin ruhunu taşır. Öfkesini, umursamazlığını, sokağını ve yaralarını…

L7 tam olarak böyle bir gruptu.

1990’ların grunge patlaması konuşulurken çoğu insanın aklına Seattle çıkışlı dev isimler gelir. Ama Los Angeles’tan çıkan dört kadın, o dönemin en sert, en kirli ve en dürüst seslerinden birini yaratıyordu. Punk’ın kaotik ruhunu, metalin ağırlığını ve grunge’ın karanlığını kendi kimliklerinde eriterek sahneye taşıyorlardı.

“Pretend We’re Dead”, “Shove”, “Wargasm” ve “Andres” gibi parçalar yalnızca alternatif rock radyolarında dönen şarkılar değildi. Bunlar aynı zamanda sisteme, baskıya ve kalıplara karşı atılmış yumruklardı.

Şimdi ise o hikâye sona yaklaşıyor.

Grup, “The Last Hurrah” adını verdiği veda turnesini resmen duyurdu. Açıklamaya göre bu turne, L7’nin dünya çapındaki dinleyicileriyle gerçekleştireceği son büyük buluşma olacak.

Grubun vokal ve gitaristi Donita Sparks yaptığı açıklamada, 2015 yılında yayınlanan “L7: Pretend We’re Dead” belgeselinin ardından aslında yalnızca kısa bir geri dönüş planladıklarını söyledi. Ancak bu “son zafer turu”, beklenmedik şekilde 11 yıllık yeni bir döneme dönüştü.

Ve belki de en etkileyici detay buydu.

Çünkü L7 sadece nostaljiyle ayakta kalmadı. Yeni jenerasyonun da keşfettiği, sahnede hâlâ gerçek duran gruplardan biri olmayı başardı. Eski dinleyicilerle genç kuşağın aynı şarkılarda buluşması, grubun yıllardır taşıdığı ruhun hâlâ yaşadığını gösteriyordu.

Bugün geriye dönüp bakınca, L7’nin etkisini yalnızca müzik üzerinden okumak haksızlık olur. Onlar, kadınların rock ve metal sahnesinde “istisna” gibi görülmesine karşı duran bir tavrın da sembolüydü. Sert olmanın, politik olmanın, dağınık olmanın ve öfkeli görünmenin erkek egemen sahnelere ait olmadığını gösterdiler.

Belki de bu yüzden veda haberinin yarattığı his sıradan bir turne duyurusundan daha ağır geliyor.

Çünkü bazı gruplar dağıldığında yalnızca müzik bitmez. Bir dönemin gürültüsü de yavaş yavaş arka planda kaybolmaya başlar.

Ama L7 için güzel olan şu: Onların çıkardığı o kirli, asi ve samimi ses hâlâ bir yerlerde yaşamaya devam ediyor.

Ve belli ki son kez de olsa… o ses bir kez daha çok yüksek çıkacak.